مقدمه: فاویسم (کمبود آنزیم گلوکز 6 فسفات دهیدروژناز) شایع ترین نقص آنزیمی در انسان است. این بیماری در همه جوامع دیده می شود. اگر چه در کشور ما به ویژه در شمال شیوع بالایی دارد، ولی به دلیل عدم وجود نظام ثبت بیماری ها در کشور، شیوع و بار بیماری ها بطور دقیق مشخص نیست. این مطالعه با هدف تعیین تاثیر برنامه غربالگری بر بار مراجعه بیماران فاویسمی به بیمارستان های شهرستانهای آمل و نور مورد مطالعه انجام شد.روش پژوهش: این مطالعه مقطعی، با بررسی پرونده کودکان بستری شده فاویسمی از سال 84 تا سال 1389 (3 سال قبل و 3 سال بعد از برنامه غربالگری) در بخش اطفال بیمارستان های دو شهرستان آمل و نور، صورت گرفت. اطلاعات استخراج شده مربوط به فرد بستری شده، مدت زمان بستری و میانگین حجم خون دریافتی پس از استخراج و ثبت در نرم افزار SPSS با آزمون های توزیع دو جمله ای و مقایسه میانگین در دو گروه مستقل مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافته ها: از مجموع 28506 کودک بستری شده در طول این شش سال در بخش اطفال 386 کودک با علت فاویسم بستری شدند که از این تعداد 238 کودک پسر و 148 کودک دختر بودند همچنین 223 کودک قبل از اجرای برنامه غربالگری و 163 کودک بعد از اجرای برنامه غربالگری بستری شدند. بار مراجعه از %1.74 به %1.04 کاهش یافت (P<0.05).نتیجه گیری: اجرای برنامه غربالگری بیماری فاویسم سبب کاهش بار مراجعه بیماران به بیمارستان های مورد مطالعه شده است.

زمینه: با پیشرفت علم پزشکی و سیاست های بهداشتی، نسبت افراد بالای 60 سال و سالمند رو به افزایش گذاشته است. هدف از این مطالعه بررسی تعداد پذیرش افراد مسن در بخش تصویربرداری بیمارستان لقمان حکیم به عنوان نمونه ای از بیمارستان های دولتی (که بیشتر طبقه متوسط به آنها مراجعه می کنند) بود. روش کار: داده های مربوط به کلیه بیماران بستری و سرپایی که برای تصویربرداری تشخیصی در سال 1394 به بیمارستان لقمان حکیم مراجعه نمودند، جمع آوری و سپس با استفاده از نرم افزارSPSS به آنالیز داده ها پرداخته شد. یافته ها: بررسی و مقایسه تعداد پذیرش، جنسیت، خدمات انجام شده، نوع پذیرش و هزینه تصویربرداری نشان داد که بین این متغیرها رابطه معناداری وجود داشت و به دلیل تأثیر این نوع ارتباط در بخش های تصویربرداری تشخیصی، در شیفت کاری، بر اساس تجربه کاری و جنسیت تکنسین ها، انجام مطالعات دقیق تر و انجام آموزش های لازم در بیمارستان و خدمات بخش تصویربرداری تشخیصی ضروری است. نتیجه گیری: بر اساس نتایج مطالعه حاضر، تعدیل و تناسب سازی بخش تصویر برداری برای تعدیل در هزینه های سلامت سالمندی باید در دستور کار تصمیم گیران قرار گیرد.

در ارایه خدمات بهداشتی - درمانی جامعه گیرنده خدمت و شناخت ابعاد مختلف آن نقش ویژه ای دارد. شناخت ابعاد جمعیت شناختی جامعه و نیازهای مربوط اساس نحوه ارایه خدمت را شکل میدهد. نیازها و تقاضاهای موجود در جامعه تعیین می کنند که خدمات بهینه بهداشتی در سطوح مختلف می توانند باشند، به همین دلایل این پژوهش با اهداف ذیل در سطح تهران انجام گرفت.- تعیین بار تقاضا و بار مراجعه برای دریافت خدمات درمانی در شهر تهران و به تفکیک مناطق- تعیین بار تقاضا و بار مراجعه در گروه های مختلف بیماری- مقایسه بار تقاضا و مراجعه و میزان دسترسی در مناطق مختلف شهر تهران و در گروه های مختلف سنی، جنسی، تحصیلی و گروه های مختلف بیماریاین پژوهش، مطالعه ای از نوع مقطعی بود که در شهر تهران انجام گرفت. نمونه گیری به صورت تصادفی و چند مرحله ای به ترتیب نمونه گیری خوشه ای و در مناطق پنجگانه شهر تهران (شمال، جنوب، مرکز، غرب و شرق) صورت پذیرفت. داده های مورد نظر شامل اطلاعات دمو گرافیک، شکایات جسمی و روانی افراد و مراجعه و مراجعه و یا عدم مراجعه آنان جهت دریافت خدمات درمانی بود که توسط  پرسشنامه جمع آوری شد. 5973 نفر مورد مطالعه قرار گرفتند که 1416 خانوار را شامل می شدند. طبق این یافته ها هر 100 نفر در شهر تهران 122 مورد تقاضا برای دریافت خدمات درمانی داشته اند که 102 موردشان جهت دریافت خدمات مراجعه داشته اند، و در واقع 20 مورد از این 122 مورد اقدامی در جهت دریافت خدمات مربوط نکرده اند.همچنین یافته ها نشان می داد که از نظر آماری تفاوت معنی داری در فراوانی تقاضا در گروه های مختلف سنی و جنسی وجود دارد. تفاوت فراوانی تقاضا، میزان مراجعه و میزان دسترسی در مناطق مختلف شهر تهران نیز از نظر آماری معنی دار بود. در بررسی انجام شده، بعد از آنفلوانزا و سرما خوردگی، بیماری های قلبی و عروقی، موسکولواسکلتال و اعصاب و روان بیشترین فراوانی تقاضا را داشتند.

هدف: این پژوهش با هدف تعیین مدت پسیکوز درمان نشده (DUP)، عوامل موثر بر آن و مسیر مراجعه در بیماران دچار پسیکوز  بار اول بستری در بیمارستان روزبه  انجام شده است.روش: در این پژوهش مقطعی، 91 بیمار که با تشخیص نخستین دوره پسیکوز در بیمارستان روزبه تهران بستری شده بودند، از نظر مدت پسیکوز درمان نشده (فاصله بین نخستین علایم پسیکوز تا درمان مناسب یا بستری در بیمارستان) و مسیر مراجعه و چگونگی شروع بیماری ارزیابی شدند. داده ها به کمک آزمون های آماری مان - ویتنی، کروسکال - والیس و ضریب همبستگی اسپیرمن تحلیل گردیدند.یافته ها: در 35.2% از بیماران، بیماری شروع حاد (کمتر از دو هفته) داشت. از نظر نوع بیماری، اختلال دو قطبی (29.7%) و اسکیزوفرنیا (%19.8) بیشترین موارد تشخیص داده شده بودند. میانگین تاخیر در درمان یا مدت پسیکوز درمان نشده، 52.03 هفته (انحراف معیار 114.7 هفته) بود. بیشترین فراوانی نخستین مراجعه بیماران به روانپزشکان و پس از آن به درمانگران سنتی بود. بیشترین ارجاع دهندگان به بیمارستان روزبه، بستگان و دوستان بیمار بودند. در این پژوهش مدت پسیکوز درمان نشده در بیماران مقیم شهر (P<0.01)، بی کار (P<0.01)، دچار اسکیزوفرنیا (P<0.05)، هم چنین در کسانی که بیماری به صورت تدریجی (در عرض بیش از دو هفته) آغاز شده بود (P<0.001) طولانی تر بود. نتیجه گیری: تاخیر در درمان (مدت پسیکوز درمان نشده) و ارتباط آن با متغیرهای گوناگون تا اندازه ای همانند سایر بررسی های انجام شده  است، ولی مراجعه به درمانگران سنتی در بیماران پسیکوز بار اول ایران بیشتر است.

مقدمه: یکی از چالش های اساسی مدیران بیمارستان در شرایط بحران همه گیری کووید-19 مدیریت هزینه و کاهش مصرف منابع با حفظ کیفیت خدمات آزمایشگاهی و اطمینان از تداوم ارائه خدمات می باشد. آن ها باید عملکرد آزمایشگاه را کنترل و گلوگاه ها را شناسایی کنند و در نهایت تصمیم بگیرند که چه برنامه ای برای کاهش استفاده نامناسب آزمایشگاه و افزایش درآمد لازم است. لذا بررسی حجم کاری آزمایشگاه های بالینی اطلاعات ارزشمندی را در اختیار مدیران بیمارستان برای تدوین و اجرای سیاست های ارتقاء عملکرد بخش آزمایشگاه قرار دهد. روش پژوهش: پژوهش حاضر به روش توصیفی- تحلیلی از نوع کاربردی می باشد که به‌صورت مقطعی جهت بررسی حجم کاری آزمایشگاه بالینی بیمارستان امیرالمومنین علی (ع) زابل در منطقه سیستان به منظور بررسی حجم مراجعات در دو سال قبل و پس از شروع همه گیری کووید-19 و تعیین علل تغییرات احتمالی انجام گرفته است. یافته ها: یافته های پژوهش نشان داد که تعداد بیماران بستری مراجعه کنندگان به میزان 18/7 درصد و بیماران سرپایی به میزان 49/7 درصد در دو سال بعد از شروع همه گیری نسبت به مدت مشابه کاهش و تعداد آزمایشات انجام شده در بخش بستری 0/025 درصد و در بخش سرپایی 13/55 درصد کاهش یافته است و از طرفی میانگین تعداد آزمایش ها به ازای هر نفر در بخش بستری 21/09 درصد افزایش و در بخش سرپایی 8/9 درصد کاهش یافته است. نتیجه گیری: طبق نتایج بدست آمده از تحقیق، همه گیری کووید-19 بر بار کاری آزمایشگاه های بالینی تأثیرگذار می باشد. لغو موارد بستری الکتیو، کاهش مراجعات بیماران، تعطیلی کلینیک ها و بخش‌های غیر کرونا، کاهش تصادفات، افزایش مشکلات اقتصادی و عدم اطمینان به کیفیت خدمات از عوامل کاهش بار مراجعه به بیمارستان عنوان گردید.

زمینه و اهداف: دسترسی یکسان به خدمات بهداشتی و درمانی از اصول اولیه مراقبت های بهداشتی و درمانی می باشد. جهت دسترسی به این خدمات، عواملی موثر می باشند که هدف از این پژوهش تعیین رابطه عوامل موثر بر انتخاب مراکز ارائه دهنده خدمات بهداشتی و درمانی ساوه با بار مراجعه به آنها بوده است. مواد و روش ها: این مطالعه توصیفی-همبستگی در بین 442 نفر از بیماران شهرستان ساوه در سال 1397 انجام شد. ابزار گردآوری داده ها در این پژوهش پرسشنامه بود. نمونه آماری این پژوهش از طریق فرمول کوکران 442 نفر از بیماران مراجعه کننده به مراکز ارائه دهنده خدمات بهداشتی و درمانی ساوه بود. روش نمونه گیری طبقه ای می باشد. داده ها در نرم افزار SPSS 19 وارد و با استفاده از روش های آمار توصیفی، آزمون رگرسیون لوجسیتک(Logistic Regression)، T مستقل و آنالیز واریانس یکطرفه مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها: مطابق نتایج بدست آمده در سطح اطمینان 95درصد (05/0p<) نوع بیماری، قیمت خدمات، مسافت و هزینه، کیفیت خدمات، عوامل ادراکی و فرهنگی، نوع بیمه، جنسیت بیمار و شغل بیمار با بار مراجعه مراکز ارائه دهنده خدمات بهداشتی و درمانی ساوه ارتباط دارد. نتیجه گیری: با توجه به وجود رابطه بین عوامل موثر بر انتخاب مرکز ارائه دهنده خدمات بهداشتی و درمانی با بار مراجعه به مدیران حوزه سلامت پیشنهاد می گردد در برنامه ریزی و تصمیم گیری به آن توجه داشته باشند.

مقدمه: عوامل مختلفی در شلوغی اورژانس بیمارستان ها دخیل هستند. یکی از این عوامل که با وجود تاثیر احتمالی بالا، کمتر مورد توجه قرار گرفته است، مراجعه مجدد بیماران ترخیص شده از بخش اورژانس می باشد. از آن جایی که مطالعه ای در این زمینه انجام نشده بود، این پژوهش با هدف تعیین توزیع فراوانی مراجعه مجدد و عوامل مرتبط با آن، به انجام رسید.روش ها: این مطالعه تحلیلی - کاربردی در نیمه اول سال 1394 در بخش اورژانس بیمارستان الزهرای (س) اصفهان انجام گرفت. جامعه آماری مورد مطالعه، بیماران مراجعه کننده به اورژانس این بیمارستان در نیمه اول سال 1394 بودند. در این مطالعه، 400 پرونده از مراجعات به اورژانس بیمارستان به صورت تصادفی انتخاب شدند و مراجعه مجدد آن ها به اورژانس، به همراه اطلاعات دموگرافیک و سایر اطلاعات، شامل فاصله زمانی بین دو مراجعه، علت اولیه و علت مراجعه مجدد، نوع ترخیص در اولین مراجعه و دیگر اطلاعات از آن ها استخراج و در پرسش نامه ویژه ثبت گردید. در صورتی که علت مراجعه مجدد، همان علت مراجعه اولیه و زمان مراجعه مجدد کمتر از یک هفته بود، به عنوان نقص درمان در نظر گرفته شد و علت آن بررسی و نتیجه، در مجموعه اطلاعات هر بیمار ثبت شد. اطلاعات جمع آوری شده، با استفاده از نرم افزار SPSS تجزیه و تحلیل گردید.یافته ها: 54 نفر (13.5 درصد) از بیماران مراجعه مجدد داشتند. میانگین فاصله زمانی بین دو مراجعه، 5.8± 7.4روز بود که در 30 نفر (55.6 درصد) کمتر از 7 روز و در 24 نفر (44.4 درصد) 7 روز و بیشتر بود. فراوانی مراجعه مجدد بر حسب گروه سنی بیماران اختلاف معنی دار داشت و درصد بیشتری از بیماران زیر 50 سال، دارای مراجعه مجدد بودند. همچنین، فراوانی مراجعه مجدد بر حسب شغل، تحصیلات و نوع ترخیص در اولین مراجعه اختلاف معنی دار داشت.نتیجه گیری: درصد قابل توجهی از بیماران مراجعه کننده به اورژانس بیمارستان الزهرای (س) اصفهان دارای مراجعه مجدد هستند که حدود نیمی از این مراجعات تکراری، به علت بیماری اولیه بوده است. این امر، علاوه بر افزایش ترافیک بیمار در بخش اورژانس، منجر به هدر رفت منابع مالی، انسانی و تجهیزاتی بیمارستان می شود و بار اقتصادی بیشتری را نیز بر بیمار تحمیل می نماید. با توجه به این که بخشی از مراجعات مجدد بیماران به علت مدیریت ناصحیح بیمار در بخش اورژانس است و عوامل مختلفی نظیر عوامل مربوط به بیمار و عوامل مربوط به بیمارستان در آن دخیل هستند، لازم است تدابیر لازم در این زمینه اندیشیده شود و بیماران مراجعه کننده به بخش اورژانس، طوری مدیریت شوند که خدمات تشخیصی و درمانی مورد نیاز را در اولین مراجعه دریافت نمایند.

مقدمه: یکی از مهم ترین اقدامات برای رسیدن پوشش همگانی سلامت، افزایش درصد پوشش بیمه همگانی سلامت برای تمام جمعیت است. بر این اساس مقاله حاضر باهدف بررسی تأثیر بیمه بودن افراد بر بهره مندی از خدمات سرپایی توسط پزشک براساس داده های پیمایش بهره مندی از خدمات سلامت انجام شد. روش بررسی: مطالعه حاضر آنالیز ثانویه داده های مطالعه بهره مندی از خدمات سلامت سال 1394 است که در دو گروه بیمه شده و بیمه نشده با هدف بررسی تفاوت بهره مندی از خدمات سرپایی انجام شد. متغیرهای مورد بررسی در این مطالعه وضعیت بیمه به عنوان متغیر مستقل و بار مراجعه سرپایی به عنوان متغیر وابسته است. این شاخص ها به تفکیک محل سکونت و پنجک درآمدی آنالیز شد. یافته ها: بار مراجعه برای دریافت خدمات سرپایی از پزشک، در تمام گروههای بیمهنشده کم تر است. بار مراجعه در افراد دارای بیمه، تقریباً دو برابر افراد بدون بیمه است که این رقم در افراد بیمه شده 25/4 و در افراد فاقد بیمه 2/61 است. لذا نداشتن بیمه پایه سلامت بار مراجعه سرپایی را تقریباً دو برابر کاهش داده است. افراد دارای بیمه که ساکن شهرها بودند 2/11 بار مراجعه سرپایی برای دریافت خدمت از پزشک عمومی داشتند و این رقم در گروه بدون بیمه 0/35 است. نتیجه گیری: براساس نتایج این مطالعه بار مراجعه ارتباط مستقیم با وضعیت بیمه پایه افراد دارد و ضرورت دارد اقداماتی برای بهره مندی عادلانه گروه های مختلف جامعه از خدمات سرپایی ارائه شده توسط پزشک انجام شود.

مقدمه: رانندگان به دلیل شرایط کاری خود بیشتر در معرض سبک زندگی ناسالم قرار دارند؛ لذا پژوهش حاضر باهدف بررسی رابطه بین سبک زندگی و رفتارهای پرخطر در رانندگان مراجعه کننده به پایانه بار شهر یزد انجام گرفت. روش ها: این پژوهش مقطعی در سال 1396 بر روی رانندگان پایانه بار شهر یزد انجام شد. روش نمونه گیری در دسترس بود. اطلاعات با استفاده از 2 پرسشنامه، سبک زندگی و پرسشنامه محقق ساخته رفتارهای پرخطر گردآوری شدند و توسط آزمون های t دو نمونه ای مستقل، واریانس یک طرفه و رگرسیون لجستیک و با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 22 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج: نتایج بیانگر آن بود که 3/59% مصرف کننده سیگار، 9/44% مصرف کننده قلیان، 24% مصرف کننده مواد مخدر و 3/65% دارای ارتباط با غیر همسر بودند. بین متغیر سبک زندگی با مصرف سیگار و مواد مخدر ارتباط معنی داری وجود داشت. درآمد و تعداد روزهای دور از خانواده با تمامی رفتارهای پرخطر موردبررسی ارتباط معنی داری را نشان دادند. همچنین بین تاهل با مصرف قلیان و ارتباط با غیر همسر و بین تحصیلات با مصرف قلیان و مواد مخدر ارتباط معنی داری یافت شد. بحث و نتیجه گیری: انجام برنامه های مداخله ای جهت پیشگیری از مصرف انواع مواد دخانی و استفاده از وسایل پیشگیری مناسب جهت جلوگیری از انتقال بیماری های آمیزشی می تواند نقش شایانی در بهبود سبک زندگی و کاهش رفتارهای پرخطر در رانندگان داشته باشد.

زمینه و هدف: پوکی استخوان اصلی ترین علت شکستگی های گردن استخوان ران در دوران سالمندی می باشد. این شکستگی ها هزینه سنگینی را از بودجه های خدمات بهداشتی به خود اختصاص می دهند. شاید ارزشیابی دقیقی از این هزینه ها، کمک بزرگی در جهت انجام مطالعات اقتصادی ـ بهداشتی به منظور ارزیابی کفایت و اثربخشی راهبردهای غربالگری و پیشگیری در مورد این مشکل بهداشتی باشد. در کشور ما تا به امروز هیچ آمار و اطلاعاتی در مورد بار اقتصادی ناشی از شکستگی های لگن محاسبه نشده است. هدف از این مقاله برآورد متوسط هزینه های مستقیم پرداخت شده به ازای هر بیمار دچار شکستگی لگن می باشد. روش کار: این مطالعه به صورت مقطعی بر روی پرونده 200 بیمار مراجعه کننده با شکستگی لگن به بخش ارتوپدی بیمارستان سینا در طی سال های 1382-1377 صورت گرفت. برای هر کدام از بیماران پرسشنامه ای دقیق از هزینه های مربوط به خدمات بیمارستانی انجام شده، تهیه گردید و از روی پرونده هر کدام از آنها اطلاعات مورد نیاز استخراج و به داخل هر پرسشنامه منتقل گردید. علاوه بر اطلاعات مربوط به هزینه ها، اطلاعات شامل نوع تروما و شکستگی، سن، وضعیت تاهل، جنس، نوع پروتز و وسایل استئوسنتز به کار برده شده، سابقه ابتلا به بیماری، مصرف دارو، مصرف سیگار، وضعیت سلامتی در زمان مرخص شدن از بیمارستان، سابقه شکستگی در اقوام درجه اول و... در داخل هر پرسشنامه ثبت گردید. یافته ها: متوسط هزینه پرداخت شده به ازای هر بیمار با شکستگی لگنی 320/933/4 ریال(588 دلار) برآورد گردید. متوسط روزهای بستری به ازای هر بیمار، 16 روز، سن متوسط بیماران، 60 سال و سن متوسط بیماران بالای 50 سال، 71 سال محاسبه شد. 49% بیماران، مرد و 51% آنها، زن بودند. 72% از شکستگی ها سرویکال و 28% از آنها تروکانتریک تشخیص داده شده بودند.بیش ترین وسیله به کار برده شده در اعمال جراحی پیچ و پلاک فشاری( D.H.S ) با 5/41% موارد بود و در نهایت 5/2% از بیماران در طول اقامت در بیمارستان فوت شدند. نتیجه گیری کلی: با در نظر گرفتن هزینه متوسط 320/933/4 ریال، به ازای هر بیمار مراجعه کننده با شکستگی لگن و شکستگی پروگزیمال گردن استخوان ران و برآورد کل هزینه های درمان معادل با 000/720/932/226 ریال در سال، باید این شکستگی ها را به عنوان مساله بزرگ اقتصادی ـ بهداشتی در نظر گرفت و ابزار مناسبی در جهت پیشگیری از این مشکل بهداشتی تعیین کرد.